Uyum sağlayamayacağım ama sorun değil.
Keskinleşen bir hissim var artık canlı hissediyorum bunu bana öfke kazandırsa da böyle.
Karanlığım sevgimi defediyor.
Tamir edilmeyi beklemem hataydı.
Onarılmayacağım.
Onarılamayacağım.
Ben kimseyi gerçekten sevmedim.
Ben hiçbir objeyi gerçekten sevmedim.
Ben hiçbir inancı gerçekten sevmedim.
Ben sevgiyi sindirmekle eş değer tuttum tıpkı bir yırtıcı gibi.
Yiyeceklere karşı olan tutkumu şimdi anlıyorum.
Ben yok etmekten haz alıyorum.
Ben pişmanlığın panzehirini buldum.
Sorun değil.
İlkokulda bir kız dudağımı patlatmıştı kızın annesi evi terk etmiş alkolik babasıyla beraber kalıyorlardı dudağı patlatılan ben bir ceylan değildim sırtlandım kavga etmek istiyordum ama o benden daha deneyimliydi o benden daha öfkeliydi öfkelerinin dayanağını ailesinden alıyordu peki ya bende ne vardı babamın duymaması annemin on iki sene çocuklarına zarar veririm diyen eltisiyle yaşaması mı bilmiyorum.
Beni sınırlandırdılar.
Beni tehlike olarak gördüler beni tehlikenin kendisi haline getirdiler.
Kimsenin bedenine bir çizik atmayacağım ben ruhlarını hedef aldım istemeyerek.
Fantastik edebiyat beni sakinleştiriyor durmam gerektiğini bana hatırlatıyor.
Peki bana bunu neden yaptılar.
Ben neden bunları gözardı edemedim.
Peki beni bir yırtıcıdan ayıran ne?
Kendi ruhumu da parçalara ayırmak mı?
Sağlıklı bir aile beni iyileştirir sanıyorum ama ben sağlıklı bir aile kuramayacağım bir şeyler oluyor seziyorlar beni görüyorlar bana bakmalarına izin verdiğimden mi bilmiyorum gidiyorlar.
Sorun değil.